Column Katrien Mestdagh: My Collection of Exquisite Days

In ons vakgebied zijn er van die zeldzame momenten die voelen als een absolute bekroning op het werk. Vandaag was precies zo’n dag. Het is een moment dat zoveel energie en creativiteit samenbrengt, dat ik besloot deze ervaringen vast te leggen. Dit verhaal is dan ook het eerste in een reeks van memorabele dagen in ons atelier, die ik de komende tijd met jullie zal delen. Veel leesplezier!

Donderdag 12 maart 2026

“Sommige dagen in een carrière voelen als een kleine bekroning.
Vandaag was zo’n dag.

Wanneer ik ’s ochtends het atelier binnenstap, begin ik zoals altijd met mijn ronde. Even langs elke tafel, elk project, elke medewerker. Kijken hoever iedereen staat, luisteren, een paar foto’s nemen, maar vooral: genieten. Want het blijft een voorrecht om mensen zo geconcentreerd en gepassioneerd te zien werken.

En vandaag al helemaal.

Er liggen uitzonderlijke projecten op tafel: twee historische decoratieve koepels uit private woningen in Antwerpen, die zowel de glazenier als de restaurateur een uitdaging bezorgen en doet glimlachen. Daarnaast werken we aan indrukwekkend grote panelen uit het Martha Somers Lyceum. Monumentale stukken die tegelijk krachtig en fragiel zijn.

En dan is er nog het glasraam van Montald voor het Designmuseum. De eerste reconstructietekeningen voor de ontbrekende stukken zijn klaar. Een delicate oefening. Bijzonder bevredigend als het gepuzzel en de research samenkomen in een logisch resultaat. Het beschadigde kunstwerk wordt weer leesbaar.

Maar rond elf uur barst de dag echt open.
Tom Liekens komt binnen.

Tom is kunstenaar, schilder, geen glasschilder, maar vandaag staat hij in het atelier voor een monumentaal glasraam. Hij werkt snel, bijna onstuimig, met een energie die tegelijk chaotisch en volstrekt trefzeker is.

Naast hem staat Sofia Villamarin, een glasschilder uit Argentinië die een maand in ons atelier werkt. Zij begeleidt hem in het technische proces: de preparaten, de opbouw van de schildering, het bakken in de oven. Wij brengen de techniek, Tom brengt zijn signatuur.

Het is een fascinerende ontmoeting tussen disciplines.

Dat Sofia hier precies nu is, voelt bijna als een kleine kosmische samenloop. Normaal is Luc Mestdagh, mijn vader, de glasschilder van het atelier. Maar hij is al een tijd thuis door een ernstig ziekteproces. En precies op dit moment verschijnt Sofia in ons atelier. Soms lijken dingen gewoon samen te vallen. Toeval?

Terwijl Tom schildert, gebeurt er ondertussen van alles.

Op een bepaald moment wandelt een bijzonder merkwaardige figuur het atelier binnen. Een spontane sollicitant die eigenlijk zijn afspraak had afgezegd maar toch even ‘langs komt’. Het wordt zonder twijfel het slechtste jobinterview ooit. Iedereen hoort half mee wat er gezegd wordt. Tom ook. Zodra de man weer buiten staat, is het gelach niet meer te houden.

Het hoort er allemaal bij.

Nog voor Tom klaar is, arriveert de volgende kunstenaar: Héloïse Chassepot, een Française die in Londen woont. Zij werkt aan een project samen met architect Wim Goes. Tijdens de lunch bespreken Liesbeth en ik haar ontwerp voor een vlaklicht en traphal. Ze heeft het volledig omgegooid. En gelukkig maar, want ergens onderweg was ze haar eigen stem een beetje kwijtgeraakt.

Nu is die terug.
Je ziet opnieuw haar lijn, haar intuïtie, haar handschrift.

Later op de dag komt ook Wim langs met zijn assistenten. Hij bevestigt precies dat gevoel: dit is weer de echte Héloïse. Hij drukt ons op het hart om haar te blijven beschermen tegen te veel abstrahering, zodat haar intuïtieve lijnen hun kracht behouden. Het soort advies dat alleen iemand kan geven die de waarde van een artistieke stem echt begrijpt en op zoek is naar de rauwe stem van de kunstenaar.

Ondertussen blijft het atelier draaien.

Glaskunstenares Hannah Maling is terug uit Australië en komt een weekje langs alvorens ze naar Wales doorreist. Ze ontvangt een aantal klanten en werkt aan nieuwe ontwerpen. Indrukwekkende ontwerpen, boeiende projecten, tevreden klant! Een explosieve bom aan positive vibes.

Een e-mail komt binnen. De eerste ontwerpen van ontwerpster Jana Roos zijn goedgekeurd voor een groot project in Parijs. Verademing. Vreugde. Trots. Goesting om aan de volgende ontwerpen te starten en de klant te ontvangen in het atelier voor de glaskeuze.

Op de werf van Gerard Duivelsteen is mijn vrouwelijke topduo Bente en Anna goed bezig met het terugplaatsen van de gerestaureerde panelen. In het atelier begeleidt Davy onze stagiaires Ines, uit Nederland, en Claire, uit Frankrijk, die hun grenzen verleggen en mooi werk leveren.

En zo stroomt de hele dag door: kunstenaars die binnen en buiten waaien, gesprekken rond de tafel, zoeken, tekenen, discussiëren, lachen, gepassioneerd werken.

Het atelier leeft. ’t Is meer dan dat. Het samenbrengen van al die creatieve geesten, passie, talent cumuleert in een onwaarschijnlijke energie die bijna tastbaar is en iedereen voelt.

Vanavond sluiten we de dag af met champagne. Want een glas-in-lood kunstwerk van Hannah is genomineerd voor een prestigieuze wedstrijd in Australië en vandaag vindt de prijsuitreiking plaats. Het gaat om een zelfportret waarin ook kleine historische stukjes uit het atelier verwerkt zitten. Maar Hannah zelf kan niet van de partij zijn. Ze is hier in België, bij Atelier Mestdagh, voor haar klanten, voor haar werk. Haar moeder en zus nemen de prijs voor haar in ontvangst.

Wat een toewijding.
Wat een vertrouwen in ons atelier.

En dus zitten we hier vanavond samen, Hannah, Sofia, en ik, drie vrouwen vanuit drie verschillende uithoeken in de wereld met een gedeelde passie voor glas. Nagenietend van deze spectaculaire dag.

Vandaag was uitzonderlijk.
Een dag vol energie, talent en samenwerking.

Zo’n dag die je diep raakt.
Zo’n dag die je meeneemt.

En waarvan je weet:
dit is er één voor mijn verzameling.”

Katrien Mestdagh
Zaakvoerder Atelier Mestdagh